شب های بی تو
تاریک و سرده
دنیای بی تو
پر از غم و درده
می نوشتم شعر
بر دیوار قلبم
بذار تمام دنیا
به این عشق بخنده

می دونستم راه عشق
خیلی قشنگه
حتی اگر تقدیرش
یه مرگه
من با عشق
زنده هستم
مثل درخت که جونش
به ریشه و برگه

تو هر وقت می‌آمدی
ماه من روشن‌ تر میشد
آسمونه دل من
پر از ستاره‌گر میشد
غم می‌رفت و خوشی
جای اون می‌نشست
فاصله ها کم می شد
دیوارها می شکست

جلیل میاحی

کسی مگه می تونه
عشقو فراموش کنه
از قدیم گفتن که عشق
در عقلو قلبو خونه

اول که اونو دیدم
حرفهاشو من شنیدم
گفتم خدایا شُکرت
شبیهش من ندیدم

حرفاش خیلی شیرینه
عطرش گُل نسرینه
شکوفا مثل غُنچه
انگار گُل سیمینه

قدش که رعناس
نگاهش یه مُعماس
میگن که قلب او
اندازه یه دنیاس

جلیل میاحی

صدای خنده هات
توی گوش منه
یاد تو هنوز
حاکم عقل منه
تا ابد عشقت
ساکن قلب منه
هجر من بود
بخاطر تو عشقم
روز رفتنم روز مرگ منه
تو برو خوش باش
که برات دیر نیست
اون که میمیره
دل پیر منه

جلیل میاحی

سر آغازی که بود احساس پایانش
عشق بودو دیوانگی درمانش
چه زیبا بودو خود همتا نداشت
خطایی که شیرین بود تاوانش
جلیل میاحی

Powered By
  BLOGFA.COM