عشق راز بزرگ جهان است
پر از شادی و فغان است

آنکه پی بِرَد به راز عشق
کویرش، غرقِ باران است

و هر کس نفهمد آن سِرّ را
بهارش، درگیر بوران است

عجایب بر زمین بسیارند امّا
عشق موهّبت عجیب زمان است

جلیل میاحی

تن من از بیدلی،بیچاره بود
دل من پی عشق،آواره بود
زندگی رویا در ،خاطره بود
زندگی دایره در ،دایره بود

که ناگه سخنی آمد میان
نه از لب بود و نه از دهان
هرگز کلامی شنیده نشد امّا
از دو چشم و دل آمد بیان

این سخنِ دل است و مُژِگان
اندرونش هست رازی نهان
که گفته سخن باشد باکلام؟!
مگر چشم و دل را بود زبان؟

جلیل میاحی

من برگشتم
با همون اَخم وتَخم
با همون خنده ها
مانند قدیم،
به مثل گذشته ها

من هنوز همونم
پر از دیوانگی و جنونم
چرا که،عشق تو
ریشه کرده توی خونم

من هستم که بودم
که برایت شعر می سرودم
با عشق با همه ی وجودم
بغل برایت می گشودم

از برای تو من آمدم
و دیدمت از دور
پُر حرارت و پرشور
با چشمانی
وسیع و پرنور

تو هم همان بودی
شاد و خندون
دیونه و مجنون
مثل همیشه
با عشق مفتون

وقتی مرا دیدی
ناگهان خندیدی
خنده ات برای چه بود؟
نمی دانم ...

من دستت را گرفتم
نرم بود و لطیف
زیبا بود و ظریف

مثل آن وقتها اما
دیگر نداشت گرما

بوسیدم تو را
تو هم
بوسیدی مرا

اما بوسه هایت
مثل همیشه گرم و عاشقانه نبود
انگار احساست صادقانه نبود

بوییدم تو را ولی...
بوی عِطر شیرین تنت
مغلوب بوی عِطر تلخ پیراهنت
شده بوده و
نگاه گرم و سوزان طلوع چشمانت
به غروبی غمگین و سرد تبدیل شده بود

اما تو هنوز برای من
همان بودی

همان آرام جان من در
جهان بودی

جلیل میاحی

بوی خوشِ بریدن چمن
فریاد است و سخن

فریادی که ندارد صدا
فریادی که ندارد دهن

جلیل میاحی

Powered By
  BLOGFA.COM